• گناهان کبیرهآخرین خبر با عنوان ، گناهان کبیره در 6 ساعت قبل منتشر شده است .
  • سه شنبه, ۱۶ آذر ۱۳۹۵
    »   اهل بیت (س), فرهنگ و هنر  »   فلسفه عزاداری وگريه براي سيد الشهداء(ع) چیست ؟
    54 بازدید
    ۲ آبان ۱۳۹۵ , ساعت ۲۳:۳۵

    فلسفه عزاداری وگريه براي سيد الشهداء(ع) چیست ؟

    فلسفه عزاداری وگریه برای سید الشهداء(ع) چیست ؟

    توجه‌ به‌ عظمت‌ اين‌ قيام‌ الهي‌ و نقش‌ مراسم‌ عزاداري‌ در بازسازي‌ آن‌، بدخواهان‌ تلاش‌ مي‌كنند با ايجاد بدعت‌ها و القاي‌ شبهات‌ از قداست‌ و اسوه‌ بودن‌ آن‌بكاهند. چرا بايد براي‌ حادثه‌اي‌

    با توجه‌ به‌ عظمت‌ این‌ قیام‌ الهی‌ و نقش‌ مراسم‌ عزاداری‌ در بازسازی‌ آن‌، بدخواهان‌ تلاش‌ می‌کنند با ایجاد بدعت‌ها و القای‌ شبهات‌ از قداست‌ و اسوه‌ بودن‌ آن‌بکاهند. چرا باید برای‌ حادثه‌ای‌ که‌ قرن‌ها از وقوع‌ آن‌ گذشته‌، عزاداری‌ کنیم‌؛ سیاه‌ پوش‌کردن‌ کوچه‌ وبازار و محافل‌ و بر سر و سینه‌ زدن‌ تاکی‌؟تکرار این‌ گونه‌ مراسم‌ چه‌ نفعی‌ به‌حال‌ اجتماع‌ دارد؟آیا نمی‌شود یاد حادثه‌ عاشورا را با شیوه‌های‌ نو همانند برگزاری‌ همایش‌و کنفرانس‌ مطبوعاتی‌ و… گرامی‌ داشت‌؟ اصولا فلسفه‌ عزاداری‌ سیدالشهدا چیست‌؟ این‌ پرسش‌ها ممکن‌ است‌ در نزد بیشتر کسانی‌ که‌ با حقیقت‌ عزاداری‌ آشنا نیستند مطرح‌باشد.هر چند عاشورا خورشیدی‌ است‌ که‌ در آفاق‌ ارزش‌های‌ انسانی‌ تابیده‌؛ هنوز قیام‌امام‌ حسین‌ و عزاداری‌ آن‌چنان‌ که‌ باید شناخته‌ نیست‌. مهم‌ترین‌ رسالت‌ خواص‌ تبیین‌حقیقت‌ عاشورا و فلسفه‌ عزاداری‌ آن‌ است‌.امام‌ صادق‌(ع) فرمود: «در هر برهه‌ای‌ از زمان‌انسان‌های‌ عادل‌ بار مسئولیت‌ این‌ دین‌ را بر دوش‌ می‌کشند، تأویل‌ اهل‌ باطل‌ و تحریف‌افراط‌گرایان‌ نادان‌ رااز آن‌ دفع‌ می‌کنند»
    ‌عبادت‌ در مکتب‌ عاشورا سر لوحه‌ آموزه‌های‌ دینی‌ و معنویت‌ روح‌ جامعه‌ اسلامی‌است‌.عزت‌ مسلمانان‌ در گرو ایمان‌ و معنویت‌ آنان‌ است‌. امام‌ حسین‌(ع) در کربلا آمد تااعلام‌ کند، مهم‌ترین‌ خطری‌ که‌ جامعه‌ اسلامی‌ را تهدید می‌کند کم‌ رنگ‌ شدن‌ ایمان‌ ومعنویت‌ و جابه‌جایی‌ ارزش‌هاست‌. عاشورا پیامد «قداست‌ زدایی‌» و «حریم‌ شکنی‌»است‌. مسلمانان‌ می‌دانند یزیدیان‌ امام‌ حسین‌ را خارجی‌ خواندند تا یزید را امام‌مسلمانان‌ معرفی‌ کنند. احکام‌ خدا را منزوی‌ کردند تا اهداف‌ شوم‌ خود را پیاده‌ کنند. این‌همان‌ شبیخون‌ فرهنگی‌ است‌ که‌ به‌ صورت‌ جریان‌ مستمر در فعالیت‌ بوده‌ و هست‌. امروزنیز ادعا دارند تقدس‌ خلاف‌ علم‌ و عقل‌ است‌، عقل‌ و علم‌ را آن‌ می‌دانند که‌ خودشان‌ دارندتا عبادت‌ و معنویت‌ را به‌ قربانگاه‌ ببرند. عزاداری‌ را زیر سؤال‌ می‌برند تا پرتو عظمت‌ قیام‌حسینی‌ را از مسلمانان‌ بگیرند، غافل‌ از آن‌ که‌ عاشورا تجلی‌ عبادت‌ ، توحید ، معنویت‌ ،عزت‌ ، عدالت‌ ، ایثار و تبلور ایمان‌ و ارزش‌هاست‌. عزاداری‌ بزرگداشت‌ عاشوراست‌.
    در فرهنگ‌ شیعه‌ برپایی‌ مراسم‌ سوگواری‌ پیشوایان‌ دین‌ و به‌ ویژه‌ امام‌ حسین‌ ویارانش‌ عبادت‌ است‌.نماز گلواژه‌ شب‌ عاشورا و سبب‌ افزایش‌ ایمان‌ و معنویت‌ آثار فردای‌آن‌ است‌. عزاداری‌ باعث‌ شکوفایی‌ معنویت‌ است‌،چرا که‌ عزادار امام‌ حسین‌ هم‌نشین‌ باحضرت‌ است‌. عزاداری‌ راه‌ کربلاست‌، کربلا کعبه‌ عاشقان‌ و شیفتگان‌است‌.عزادار باشرکت‌ در این‌ مراسم‌ با امامت‌ اتصال‌ پیدا می‌کند، این‌ پیوند انسان‌ها را حسینی‌ می‌کند،کسی‌ که‌ با او بیعت‌ کند از صف‌ یزیدیان‌ جدا می‌شود، این‌ کار خود عبادت‌ است‌، چنان‌ که‌نماز ارتباط‌ با خدا و بریدن‌ از غیر خداست‌.
    امام‌ صادق‌(ع) فرمود:نفس‌ المهموم‌ لحزننا اهل‌ البیت‌ تسبیح‌… یجب‌ أن‌ تکتب‌هذا الحدیث‌ بماءِ الذهب‌؛ «سوگواران‌ بر مظلومیت‌ ما خاندان‌ نفس‌ کشیدن‌شان‌ عبادت‌است‌… شایسته‌ است‌ این‌ حدیث‌ با آب‌ طلا نوشته‌ شود.» اشکی‌ که‌ برای‌ امام‌ حسین‌می‌ریزیم‌ اگر در جهت‌ هماهنگی‌ روح‌ ما باشد، پرواز کوچکی‌ است‌ که‌ روح‌ ما با روح‌حسینی‌ می‌کند.اگر ذرّه‌ای‌ از همت‌ و غیرت‌ ، حرّیت‌ و ایمان‌ ، تقوا و عبادت‌ حسینی‌ درانسان‌ بتابد و اشکی‌ از دیدگانش‌ جاری‌ شود، آن‌ اشک‌ بی‌ نهایت‌ ارزش‌ دارد. اشکی‌ که‌برای‌ عظمت‌ حسین‌ باشد، اشکی‌ که‌ نشانه‌ای‌ از هماهنگی‌ با اهداف‌ امام‌ حسین‌ باشدعامل‌ نجات‌ است‌ و در مواقف‌ حساس‌ چون‌ هنگامه‌ مرگ‌ و فشار قبر ، برزخ‌ و قیامت‌ و درموقع‌ حسابرسی‌ دست‌ انسان‌ را می‌گیرد. عاشورا دست‌ نوازش‌ حق‌ است‌ بر جویندگان‌آن‌؛ عزاداری‌ واسطه‌ فیض‌ الهی‌ و عامل‌ کمال‌ انسانی‌ است‌. عزاداری‌ تبلور عاشورا و یادآورخاطره‌های‌ ماندگار کربلاست‌، خاطره‌هایی‌ که‌ در اعماق‌ قلب‌ خونسردترین‌ افراد جوش‌ وخروش‌ ایجاد می‌کند، و احساسات‌ را تحریک‌ می‌سازد. عزاداری‌ یاد خداست‌، بزرگداشت‌عاشورا انسان‌ را به‌ سوی‌ خدا پرواز می‌دهد. از منظر قرآن‌ کریم‌، مراسم‌ سوگواری‌ از شعائرالهی‌ است‌،تعظیم‌ آن‌ نشانه‌ تقواست‌. (و من‌ یعظّم‌ شعائر الله فأنّها من‌ تقوی‌ القلوب‌) وهرکس‌ شعائر الهی‌ را بزرگ‌ دارد این‌ کار نشانه‌ تقوای‌ دل‌هاست‌. شرط‌ ورود در صف‌عزاداران‌ حسینی‌ آمادگی‌ قلبی‌ است‌، دلی‌ که‌ تقوا دارد در این‌ مصیبت‌ عزادار می‌شود، ازطرف‌ دیگر عزاداری‌ باعث‌ افزایش‌ تقواست‌، چرا که‌ برپایی‌ این‌ مراسم‌، نشانه‌ ایمان‌ وعمل‌ صالح‌ است‌. (کسانی‌ که‌ ایمان‌ آورده‌اند و عمل‌ صالح‌ انجام‌ می‌دهند، خداوندمهربان‌ آنان‌ را محبوب‌ قرار می‌دهد.جامعه‌ای‌ که‌ عاشورا دارد عزت‌ دارد، چرا که‌ ایمان‌ و معنویت‌ دارد.در چنین‌جامعه‌ای‌ دشمنان‌ نمی‌توانند توطئه‌ کنند. شیاطین‌ می‌توانند انسان‌ها را گمراه‌ کنند، امامخلصان‌ را هرگز. می‌توان‌ گفت‌ عزاداری‌ واقعی‌ بیمه‌ ایمان‌ و معنویت‌ است‌.عزاداری‌ وسوگواری‌ بر کسان‌ از دست‌ رفته‌ امری‌ طبیعی‌ است‌. انسان‌ با عاطفه‌زنده‌ است‌، گاه‌ احساسات‌ جریحه‌ دار می‌شود و دل‌ می‌سوزد، آثار آن‌ به‌ صورت‌ اشک‌ تبلورمی‌یابد. پیشوایان‌ دین‌ نیز در مصائب‌ عزیزانشان‌ سوگوار شدند، مراسم‌ عزاداری‌ به‌ پاکردند. در فرهنگ‌ ما عزاداری‌ انبیا و اولیای‌ الهی‌ پسندیده‌ است‌ چنان‌ که‌ عزاداری‌ درمصیبت‌ عزیز از دست‌ رفته‌ بشرطی‌ مشکل‌ ندارد که‌ مخالف‌ دستورات‌ شریعت‌ نباشد.
    رفتار و کردارپیامبر اسلام‌ در همه‌ زمینه‌ها الگوی‌ ماست‌. حضرت‌ درشهادت‌ حمزه‌ سیدالشهدا با تعبیر تحریک‌آمیزی‌ می‌فرماید: «لکن‌ حمزه‌ لا بواکی‌ له‌؛اما حمزه‌ گریه‌ کننده‌ای‌ ندارد». مسلمانان‌ با شنیدن‌ این‌ سخن‌ برای‌ حمزه‌ مراسم‌عزاداری‌ به‌ پاکردند. ایشان‌ در شهادت‌ جعفر بن‌ ابی‌طالب‌ فرمود:«علی‌ مثله‌ فلتبک‌البواکی‌» «گریه‌ کنندگان‌ باید برای‌ امثال‌ جعفر گریه‌ کنند». در سوگ‌ خدیجه‌ام‌المؤمنین‌ و ابوطالب‌ عموی‌ گرامی‌اش‌ یک‌ سال‌ را در غم‌ و اندوه‌ گذراند (عام‌ الحزن‌).گریه‌های‌ حضرت‌ فاطمه‌ در بیت‌ الاحزان‌ یادگار تاریخ‌ اسلام‌ است‌. امام‌ علی‌(ع)درباره‌ شهادت‌ مالک‌ اشتر همان‌ تعبیری‌ را به‌ کار برد که‌ پیامبر اسلام‌ درباره‌ جعفر فرمود.ایشان‌ پس‌ از توصیف‌ آن‌ فرمانده‌ دلاور اسلام‌ می‌فرماید: «علی‌ مثل‌ مالک‌ فلتبک‌البواکی‌؛ گریه‌ کنندگان‌ باید بر امثال‌ مالک‌ گریه‌ کنند».
    حادثه‌ عاشورا یک‌ اتفاق‌ عادی‌ و زودگذر نبوده‌، بلکه‌ طراحی‌ الهی‌ است‌. حادثه‌ای‌نیست‌ که‌ فقط‌ ما بر آن‌ گریه‌ و عزاداری‌ کنیم‌، زمین‌ و آسمان‌ و رسول‌الله و بسیاری‌ ازانبیای‌ الهی‌ پیش‌ از وقوع‌ حادثه‌ عزادار شدند و گریستند. به‌ دور از انصاف‌ است‌ درحادثه‌ای‌ که‌ انبیا و اولیای‌ الهی‌ گریه‌ کردند و اشک‌ ریختند عده‌ای‌ در سوگواری‌ برآن‌ امام‌همام‌ دچار شک‌ و تردید شوند.
    پیشوایان‌ دین‌ از زمان‌ پیامبر اکرم‌(ص) و ائمه‌ اطهار: توصیه‌ کرده‌اند که‌مصیبت‌ امام‌ حسین‌(ع) باید زنده‌ بماند و همه‌ ساله‌ تجدید گردد. چرا ائمه‌ دین‌ به‌ این‌حادثه‌ اهتمام‌ داشتند، چرا برپایی‌ مراسم‌ عزاداری‌ امام‌ حسین‌ را این‌ همه‌ مورد تأکید قرارداده‌اند.
    فلسفه‌ این‌ مسئله‌ کاملاً روشن‌ است‌. هدف‌ این‌ بود که‌ مکتب‌ عاشورا زنده‌ بماند.زنده‌ ماندن‌ عاشورا تجلی‌ حیات‌ مجدد اسلام‌ است‌. خدا می‌داند اگر نبود این‌ گریه‌ها وعزاداری‌ها چه‌ مصیبت‌هایی‌ بر اسلام‌ وارد می‌آورند.امویان‌ پس‌ از شهادت‌ امام‌حسین‌(ع) تلاش‌ کردند تا خودشان‌ را بر حق‌، امام‌ حسین‌ و یارانش‌ را مهاجم‌ و طغیانگرمعرفی‌ کنند، حتی‌ احادیثی‌ جعل‌ کردند مبنی‌ بر این‌ که‌ عاشورا روز عید و برکت‌ است‌ وتوسط‌ علمای‌ درباری‌ فتوای‌ جشن‌ و شادمانی‌ صادر کردند. طبیعی‌ است‌ وقتی‌ روز عاشورااز زبان‌ شخص‌ رسول‌الله‌(ص) به‌ عنوان‌ روز عید معرفی‌ شود، با گذشت‌ یکی‌ دو نسل‌،مسلمانان‌ بر اثر غفلت‌ و تقلید از گذشتگان‌، این‌ روز را جشن‌ می‌گیرند و آن‌ را از اعیاددینی‌ به‌ حساب‌ می‌آورند.کم‌ترین‌ اثر این‌ تلاش‌ها آن‌ بود که‌ مردم‌ باور کنند امام‌حسین‌(ع) از دین‌ بیگانه‌ بوده‌ است‌. امام‌ حسین‌(ع) با آینده‌نگری‌، پدید آمدن‌ چنین‌فضای‌ آلوده‌ و مسموم‌ را به‌ خوبی‌ پیش‌بینی‌ کرده‌ بود؛ لذا در وصیتنامه‌ سیاسی‌ ـ الهی‌اش‌پس‌ از بیان‌ عقیده‌ خویش‌ درباره‌ توحید و نبوت‌ و معاد بر این‌ مسئله‌ تاکید می‌کند:
    «و أنی‌ لم‌ اخرج‌ اشراً و لابطرا و لا مفسدا و لا ظالماً انّما خرجت‌ لطلب‌ الاصلاح‌فی‌ امه‌ جدّی‌ (ص) ارید أن‌ آمر بالمعروف‌ و انهی‌ عن‌ المنکر و اسیر بسیره‌ جدّی‌ و ابی‌علی‌ بن‌ ابی‌ طالب‌؛ من‌ نه‌ از روی‌ خودخواهی‌ یا برای‌ خوشگذرانی‌ و نه‌ برای‌ فساد وستمگری‌ از مدینه‌ خارج‌ می‌گردم‌، بلکه‌ هدف‌ من‌ امر به‌ معروف‌ و نهی‌ از منکر است‌ وخواسته‌ام‌ از این‌ حرکت‌، اصلاح‌ مفاسد امت‌ و زنده‌ کردن‌ سنت‌ پیامبر(ص) و راه‌ و رسم‌پدرم‌ علی‌ بن‌ ابی‌طالب‌ است.‌
    پیشوایان‌ دین‌ بعد از شهادت‌ امام‌ حسین‌(ع) فعالیت‌ وسیعی‌ به‌ راه‌ انداختند وحکیمانه‌ترین‌ چاره‌ اندیشی‌ها را به‌ کار بستند تا توطئه‌ خطرناک‌ دشمن‌ را خنثی‌ کنند.این‌ رسالت‌ با سنت‌ روضه‌ خوانی‌ عزاداری‌ و زیارت‌ کربلا دنبال‌ شد. وصیت‌ امام‌ محمدباقر(ع) به‌ اقامه‌ عزاداری‌ در منی‌'' در ایام‌ حج‌ و سفارش‌ امامان‌ دین‌ به‌ رفتن‌ زیارت‌ امام‌حسین‌(ع) و از نظر پاداش‌ آن‌ را با حج‌ برابر دانستن‌ یا برتر فرض‌ کردن‌ آن‌ بر حج‌، پالایش روح و تزکیه نفس گریه بر امام حسین علیه السلام و حزن و اندوه، بر مصائب آن حضرت موجب تحول درونى گشته و به دنبال آن عامل رشد روحانى انسان مى گردد و پس از آن مقدمات تقوا و نزدیکى آدمى را به خدا فراهم مى سازد.
    مسأله گریه بر حضرت سیدالشهدا (ع) از افضل قربات است و فلسفه های سازنده و تربیتی متعددی دارد، از جمله:
    ۱- زنده داشتن یاد و تاریخ پرشکوه نهضت حسینی،
     2-  الهام بخشیدن روح انقلابی و ستم ستیزی،
     3- پیوند عمیق عاطفی بین امت و الگوهای راستین،
    ۴ – اقامه مجالس دینی در سطح وسیع و آشنا شدن توده های مردم با معارف دینی، ۵- پالایش روح و تزکیه نفس،
     6- اعلام وفاداری نسبت به مظلوم و مخالفت با ظالم. مسلما هر مسلمان پاک طینتی با یادآوردن مصائب ابا عبداللَّه (ع) و عظمتی که آن حضرت به وجود آورد، اشک سوز و شوق می ریزد. البته قابل توجه است که هدف نهضت عاشورا گریاندن مردم نبوده است، بلکه اهداف متعالی اسلام در این قیام منظور بوده است. ترغیب مردم به گریه بر امام حسین(ع) به جهت ایجاد ارتباط عاطفی با این موضوع و به دنبال آن، حرکت برای دریافت فلسفه قیام است. در حقیقت گریه مقدمه ای برای شناختن و حرکت کردن است. سرّ بقای حادثه عاشورا ارتباط عاطفی آن با مردم است. البته کارهایی که برخی انجام می دهند و با معیارهای شرعی و عقلی ناسازگار است مردود است. از همین رو علما و دانشمندان همواره واعظان و مداحان را به حفظ معیارها دعوت کرده اند و آنها را از دست یازیدن به کارهای ناروا، مانند: دروغ، و سخن بی تحقیق گفتن و… برحذر داشته اند.

    منبع : پایگاه عرفان

    بیت الزهرا(س)

    بیت الزهراء (س) اندیمشک اهل بیت (س)  , فرهنگ و هنر

    آمد ربیع ، فصل شکـُفتن رها شدن با رویش گـــل نبوی هم صدا شدن فصل شکـوفه های امامت شکفتن است از پیله ی تواتر خاکــــی جدا شدن در سایه سارباغ نبوت نشــــستن و با کاروان دلشــــــــدگان آشنا شدن فصل برون نمودن هر کینه ازدل است هنگام آشنایی...
    همزمان با ایام سوگواری 28صفر و شهادت امام رضا(ع) گوشه و کنار کشور اسلامی ایران همراه با آداب و رسوم ویژه ای به اقامه عزا می پردازند. حضور هیئت های مذهبی سراسر کشور در مشهد و تجمع بزرگ عزاداران شهادت علی...
    « ‌روزي همراه ايشان بودم همين كه نزديك ديوارهاي طوس رسيديم صداي ناله و گريه‌اي را شنيدم . من به جست و جوي آن رفتم . ناگاه ديدم جنازه‌اي را مي آورند در اين حال حضرت از مركب پياده شده...
    درباره نحوه شهادت امام رضا (ع)، بيشتر عالمان شيعه و همچنين تعداد زيادي از علماي اهل سنت، قائل هستند كه آن حضرت مسموم و شهيد شده است. البته درباره عامل شهادت امام هشتم، اختلاف‌نظرهايي وجود دارد؛ اما قول مشهور اين...

    بیت الزهراء (س) اندیمشک

    چند حكايت كوتاه از دوران كودكي زندگاني پربركت سيدالشهدا عليه‌السلام: فاطمه خواب است. حسين گريه می‌کند. يک دفعه گهواره شروع می‌کند به تکان خوردن. صداي لالايي شنيده می‌شود. حسين آرام می‌گیرد. ماجرا را که براي محمد رسول الله تعريف می‌کنند، می‌گوید: «جبرئيل بوده،...
    سلام بر تو اى خازن و نگهبان علوم و اسرار كتاب مسطور! اى وارث علوم تورات و انجيل و زبور! سلام بر تو اى امين رحمان! اى شريك قرآن! اى نگهبان دين! اى باب حكمت خداوند عالميان! سلام بر تو اى باب...
    ١. شیخ صدوق (متوفای ٣٨١ به سندش از فاطمه بنت علی (رحمه الله) نقل می کند: «ثمّ انّ یزید (لعنه الله) أمر بنساء الحسین علیه السلام، فحبسن مع علی بن الحسین علیهما السلام فی محبس لا یکنّهم من حرّ و لا...
    آنچه در سقیفه گذشت روشن می سازد که هیچ گونه پایبندی از جانب امت، به دست آوردهای اسلام وجود نداشت و یا لااقل در آن موقعیت خاص صلاح خود را در این نمی دیدند که به دفاع از حقیقت بپردازند...

    پاسخ دهید

    Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.